Skip to content

հանդիպում

երանի օրը տաքանար ու սիրտս տաքանար քեզ հետ, երանի սառույցը հալվեր ու սիրտս հալվեր քեզ հետ, երանի կողպեքը ջարդվեր ու սիրտս բացվեր քեզ հետ, երանի գիշերը չգար ու սիրտս միշտ մնար քեզ հետ։ երանի տագնապս անցներ, երանի հեշտ լիներ, երանի հեշտ լիներ, երանի շրջանը ճեղքվեր, անցյալս ջարդվեր ու սիրտս հանդիպեր քեզ հետ։ երանի մշուշը կորչեր, վախերս անցներ, միտքս չխոսեր ու սիրտս բաբախեր քեզ հետ։ երանի հանգույցը բացվեր երանի սիրտս քեզ…

> հանդիպում

Comments closed

արժանի

կյանքս, կներես, որ չգիտեմ սիրել, որ բառեր չգիտեմ քեզ սիրելու համար, որ նա չեմ, ում որ դու կուզեիր սիրել, որ սիրելու ոչինչ իմ մեջ չկար։ կյանքս, կներես, որ ես հպարտ չեմ, որ մենակ եմ, տգեղ ու անկատար, որ չգիտեմ ինչպես պետք է խոսեմ, որ գրավիչ ոչինչ իմ մեջ չկար։ կյանքս, կներես, որ ես փորձեցի, որ քեզ գրեցի խմած ժամանակ, որ մտածեցի, թե գուցե սիրեմ, որ մտածեցի, թե գուցե ես կամ։…

> արժանի

Comments closed

ավարտ

― Արի որոշենք ու այլևս ոչինչ չգրենք,― ասաց Դավիթը ձեռքի կապիչները ձգձգելով,― որովհետև, զգացվում է՝ դու էլ չես ուզում։ Կգա՞ս։ Ես կուզեի ամեն ինչ սկզբից սկսել։ Բայց ես հոգնել եմ պատմվածքները սկզբից սկսելուց։ Որովհետև ի՞նչ իմաստ ունի սկիզբը, եթե մենք բոլորս ճահճի մեջ ենք։ Ի՞նչ իմաստ սկիզբը պատմելու մեջ, եթե բոլորիս ներկան նույնն է։ Մենք, գուցե, տարբեր աշխարհներով ենք քայլել, բայց այժմ նույն տեղում ենք։ Ուրեմն ի՞նչ տարբերություն` ես որտեղից…

> ավարտ

Comments closed

շալ

Ցեխոտ ճանապարհի վերջում երևում է գյուղական տունը։ Դատարկ ծառերի ու ձյունոտ հողատարածքների մեջ խցկված փոքրիկ մոխրագույնն տունն է, որից ծուխ է բարձրանում վեր։ ― Ուրեմն տանը մարդ կա,― ասում է մայրս ու սպասում մինչև ավտոմեքենան կանգնի դարպասների մոտ։ Մոխրագույն տանը տատս նստած է վառարանի կողքի թախտին։ Տատս ծեր է ինչպես տիեզերքը։ Նա տեսնում է մեզ, ուրախանում ու չի ճանաչում ինձ։ ― Իսկ դու ո՞վ ես,― հարցնում է ինձ ու մշուշված…

> շալ

Comments closed

անիրական

Միզում եմ ու ուշադիր նայում, թե ինչպես է մեզը փրփրում ու դեղնացնում զուգարանի ջուրը։ Հետո քաշում եմ ջուրն ու տեսնում, թե ինչպես են փրփուրներն ու դեղնությունը հետզհետե անհետանում։ Ճակատս հպում եմ պատի սառը սալիկներին։ Սառնությունը մի թեթև թարմացնում է։ Պետք է ընդունել, որ խմած ես։ Որ լակել ես ավելին, քան սպասում էիր ու հարբել ես ավելին, քան նախատեսում էիր։ Հենց ընդունես, կարող ես այլևս չպաշտպանվել քո ցանկացածից։ Դուրս եմ գալիս…

> անիրական

Comments closed

շրջան

Ընկերներիցս մեկը ասում է, որ կենդանի էակը անընդհատ վերածնվում է. անցյալում մենք ունեցել ենք անվերջ կյանքեր և դեռ վերածնվելու ենք անվերջ անգամներ։ Բայց ես նրա հետ համաձայն չեմ․ սա իմ վերջին կյանքն է։ Ես ծնվել եմ, որ լինեմ երջանիկ։ Այն բազում կյանքերում, որոնք ես ապրել եմ, ես եղել եմ մենակ, ես տառապել եմ։ Ես մի ծեր կին եմ եղել սահմանամերձ գյուղերից մեկում։ Մենք ջուր չենք ունեցել։ Ես արևի տակ ու…

> շրջան

Comments closed

կամուրջ

―Արի մի քիչ քայլենք իրար հետ, նոր գնա,―ասաց Անահիտը։ ―Ո՞ւր,―հարցրեցի ես ու նայեցի լճի կողքի ճյուղերը ջարդած ուռենիներին։ ―Երկնքի մոտ,―Անահիտի մազերը քամին մի թեթև շարժեց,―ես ուզում եմ քեզ պատմել իմ քաղաքի պատմությունը։ Աստիճաններով սկսեցինք բարձրանալ վերև։ Ձեռքերս դրեցի ժանգոտ ճաղերին։ Սառն էին։ Պաղ «Ես միշտ հավատում էի, որ վերադառնալու եմ»,―ցածր ձայնով սկսեց Անահիտը, երբ աստիճանների վերևում էինք―«որ իմ այս խառն ու խճճված նախորդ կյանքերի վերջնակետը իմ ավերված քաղաքն է լինելու։…

> կամուրջ

Comments closed

ձեռքեր

*** Դռան մյուս կողմից ստվերներ եմ տեսնում ու քայլեր լսում։ Բանալին մտցնում է կողպեքի մեջ ու բացում ավտոտնակի դուռը։ Դուռը ճռռում է։ Շունը ուրախ մոտենում է ախպորս ու սկսում պոչը շարժել։ ―Շանը կպե՞լ ես,―հարցնում է ախպերս։ Դեմքը չեմ տեսնում, հոգնած եմ, սոված, մրսած, մենակ։ ―Ինչի՞ ես հարցնում։ Բանի տեղ չի դնում։ ―Քեզ ասում եմ, շանը կպել ե՞ս,―ախպերս կրկնում է ավելի բարձր։ ―Հա, իմ մոտ էր քնում։ Ավտոտնակի դուռը բաց թողնելով՝…

> ձեռքեր

Comments closed

սպիտակ

Ես ուզում եմ ձեզ պատմել մի կնոջ պատմություն. այդ կինը իմ մայրն է։ — «Ես գեղեցիկ ատամներ ունեի», ասաց նա ինձ այսօր, «բայց չէի մտածում, չէի պատկերացնում, որ տարիների ու ամեն մի երեխայի հետ ատամներս փչանալու են ու կորչեն: Ես պետք է ավելի շատ հոգ տանեի իմ ատամների մասին»: Նա փորձում է պահել արցունքները ու աչքերը փախցնում: «Ես շատ սխալներ եմ գործել, շարունակում է, գուցե այն պահին, երբ տեսա հորդ…

> սպիտակ

Comments closed

սահմաններ

«Մենք ապրում էինք ավելի լավ ժամանակներում, իսկ հիմա ամեն ինչ ուրիշ է: Անհավատալի է, որ այսպիսի կյանք ունենք», ասում էր մայրս, երբ գիշերը հոգնած ու հազար դրամ վաստակած տուն էր գալիս: Մենք չէինք հասկանում: Մեզ համար ամեն ինչ սովորական էր: Մաշված շորերը: Սովը: Տան ցուրտ սենյակները: Ավերված քաղաքը: Մեզ ասում էին բռնկվող: Տանջված: Անորոշ: Մեզ ասում էին նոր սերունդ: Ես ու Ստեփանը ընկերներ էինք: Մենք թափառում էինք բակի փոշու մեջ…

> սահմաններ

Comments closed